Wiesława

Wiesława ma korzenie słowiańskie. Składa się z dwóch części: dawnego członu o znaczeniu „wielki" i słowa „sława". Razem wychodzi wielka sława. Proste.

Ta sama „sława" wraca w wielu starych imionach słowiańskich, bo dawniej liczyło się dobre imię, to, co ludzie o kimś mówią. Męski odpowiednik to Wiesław, zbudowany z tych samych cząstek. Dziewczynka i chłopiec dostają więc to samo znaczenie, tyle że jedno kończy się inaczej.

W codziennym życiu Wiesława rzadko brzmi pełnym imieniem. W szkole, na liście obecności, pod literą W, pani woła raczej Wiesię. I tak zostaje na lata. Formularz w urzędzie zna Wiesławę, a sąsiedzi znają Wiesię, ale obie prowadzą do jednego: do wielkiej sławy.