Walentyn

Walentyn wyrasta z łaciny. Rzymskie imię Valentinus wzięło się od czasownika valere, czyli być silnym i cieszyć się zdrowiem. Nosili je pierwsi rzymscy święci. Dawni Rzymianie chętnie nadawali je na dobrą kondycję i krzepę. I to znaczenie zostało do dziś: silny, zdrowy.

Imię ma swoją żeńską stronę. Obok Walentyna stoi walentyna, a w starszym zapisie wałentyna. Z tych form bierze się krótkie zdrobnienie: wala. Chłopiec i dziewczynka dzielą tu jeden łaciński rdzeń i jedną treść. To samo słowo, ta sama krzepa.

Dziś Walentyn to rzadkość. W szkolnym dzienniku raczej go nie znajdziesz, a na imieninowej liście trzeba go dobrze poszukać. Ale kiedy już się pojawi, mówi prostą rzecz, tę samą co u Rzymian. Valere znaczyło zdrowie, na którym można stanąć. Silny, zdrowy.