Wiktoryn

Wiktoryn wyrósł z łacińskiego Victorinus, a samo Victorinus powstało od słowa Victor, czyli zwycięzca. Rzymianie dorabiali końcówkę i robili zdrobnienie. Mały Victor. Tak z Victora zrobił się Victorinus, a potem polski Wiktoryn. Zwycięstwo siedzi w tym imieniu od początku.

Nosił je Gajusz Mariusz Wiktoryn, rzymski retor z IV wieku. Tłumaczył grecką filozofię na łacinę i uczył wymowy w Rzymie. Pod koniec życia przeszedł na chrześcijaństwo, a święty Augustyn opisał to w „Wyznaniach". To była głośna decyzja. Imię trafiło do uczonego, a Augustyn pamiętał go dobrze.

W Polsce Wiktoryn zawsze był rzadki. Ma też swój żeński odpowiednik, Wiktorynę. Oba imiona mówią to samo: zwycięstwo. Wyobraź sobie nauczycielkę z dziennikiem, jak zatrzymuje się przy tym imieniu między Jakubami a Antonimi. Łaciński rdzeń robi swoje. Wiktoryn to po prostu zwycięzca.