Vladimir

Vladimir przyszedł do nas ze wschodu i od razu to słychać. Słowiańskie korzenie ma jasne. Vlad znaczy władać, a mir to i pokój, i świat. Dlatego imię czytamy dwojako, jako władcę pokoju albo władcę świata, i ta dwuznaczność trzyma się go od początku.

Najsłynniejszy Vladimir to książę kijowski, który około 988 roku ochrzcił Ruś. Cerkiew uznała go potem za świętego, a Rosjanie noszą to imię do dziś. Może dlatego brzmi dla nas tak rosyjsko, choć rdzeń jest wspólny wszystkim Słowianom.

W polskiej klasie Vladimir wyróżnia się od razu. Nie ma zdrobnienia, nie skróci się go łatwo. Na formularzu w urzędzie zostaje pełne, twarde, z tym wschodnim v na początku. Brzmi poważnie, bez pieszczot. I tyle mówi, ile znaczy: władca świata albo władca pokoju.