Vilma

Vilma wyrasta z germańskiego imienia Wilhelmina. Są w nim dwa człony: „wil", czyli wola, i „helm", czyli hełm albo osłona. Z tego składa się sens „zdecydowana obrończyni". Ktoś broni, bo tak postanowił, a nie z przypadku. Wola i osłona idą tu razem.

W Skandynawii imię przyjęło się dobrze. W Finlandii i Szwecji Vilma pojawia się w księgach z XIX i XX wieku, jako samodzielna forma, nie skrót od dłuższego imienia. Do dziś rodzice w Szwecji i Finlandii wybierają je córkom. Brzmi krótko, a mówi sporo.

Na polskiej liście obecności Vilma stoi bez zdrobnienia. Nikt jej nie skraca, bo nie ma czego. Wpisujesz cztery litery i imię jest gotowe. Nauczyciel czyta je od razu, bez wahania.

I zostaje przy swoim: zdecydowana obrończyni.