Umyt

Umyt trudno pomylić z innym imieniem. Nie ma go w kalendarzu świętych, nie prowadzi do żadnego króla ani pisarza. W polskich metrykach trafia się rzadko. Jest go garść, nie tłum. Pochodzenie zapisano krótko: inne. To znaczy tyle, że imię nie wyrasta ani z łaciny, ani ze słowiańskiego rdzenia.

Znaczenie brzmi prosto. Po polsku to nadzieja, po angielsku hope. Ale nadzieja doczepiła się do imienia później, bo samo słowo nie tłumaczy się wprost na żaden dawny źródłosłów. Sens przyszedł do imienia, a nie odwrotnie. Nadzieja to jedyne, co słownik przy nim dopisuje.

Umyt nie ma zdrobnienia. Nie ma wariantu, nie ma żeńskiej pary. Na formularzu w urzędzie mieści się w jednej kratce. I zostaje przy nim nadzieja, cztery litery na szkolnej liście.