Takhmina

Takhmina nie wyrosła z polskiego ani ze słowiańskiego gruntu. Pochodzenie zapisujemy krótko: inne. Korzeń jest perski. W „Szahname", wielkim eposie Ferdousiego z przełomu X i XI wieku, Tahmina to księżniczka z Samanganu. To ona wybiera bohatera Rostama i rodzi mu syna Sohraba.

Samo imię trzyma się słowa tahm, które po persku znaczy dzielny, mocny. Ten sam rdzeń stoi za przydomkiem Rostama, Tahamtan. Dlatego polskie odczytanie imienia, odważna i dzielna, pasuje do niego blisko, a nie zostało doklejone później.

Dla polskiego ucha brzmi obco. Nie ma imienin w kalendarzu, nie ma swojskiego zdrobnienia. Nauczyciel czyta je z dziennika i zatrzymuje się na chwilę. Ale znaczenie jest jasne. Takhmina to dzielna, a za nią stoi księżniczka Tahmina z „Szahname".