Teofil

Teofil przyszedł do nas z greki. Theophilos to złożenie z dwóch słów: theos, czyli bóg, i philos, czyli przyjaciel. Po polsku mówimy o nim krótko: miły bogu. Znaczenie leży na wierzchu, nic się pod nim nie chowa.

Imię znali już pierwsi chrześcijanie. Ewangelia Łukasza zwraca się do niejakiego Teofila, „dostojnego Teofila", a potem wraca do niego w Dziejach Apostolskich. Nikt dziś nie wie, czy był rzymskim urzędnikiem, czy po prostu każdym, kto czyta. Tak czy siak imię weszło do tradycji i długo trzymało się blisko kalendarza świętych.

W polskiej rodzinie imion Teofil nie stoi sam. Żeński wariant to Teofila, a w codziennej mowie długie imię skraca się do Tosi albo Fili. Dziś brzmi trochę staroświecko, pachnie dziadkami i starym wpisem w metryce. Ale wystarczy je rozłożyć na części, żeby wróciło znaczenie: miły bogu.