Svetlana

Imię Svetlana wyrasta ze słowiańskiego svet, czyli światło. Sens widać od pierwszej chwili. Ktoś, kto mówi po słowiańsku, słyszy w środku „svet" i od razu wie, o co chodzi.

Długo prawie nikt tak nie nazywał córek. Imię rozniósł wiersz. W 1813 roku rosyjski poeta Wasilij Żukowski ogłosił balladę „Swietłana", a czytelnicy pokochali jej bohaterkę, dziewczynę czekającą przez mroźną, niespokojną noc. Stamtąd imię weszło do rosyjskich domów i przez kolejne pokolenia rozeszło się szeroko.

Dziś w Polsce brzmi obco, ale znaczenie leży tuż pod powierzchnią. Nauczycielka odczyta je z dziennika i choć zawaha się przy pisowni, sensu tłumaczyć nie musi.

Bo svet to po prostu światło, jasność.