Samira

Samira ma korzeń hebrajski, ale swój dzisiejszy sens zyskała w kręgu arabskim. Tam trzyma się słowa „samar", czyli wieczornej rozmowy po zmroku. Stąd Samira to towarzyszka wieczornych rozmów. Ktoś, kto zostaje i mówi, gdy dzień już się skończył.

Spotykają się tu dwie warstwy. Hebrajski dał korzeń, a arabski dodał sens wieczornej rozmowy. Dlatego Samira brzmi znajomo w wielu miejscach, od Maroka po Bliski Wschód. W Polsce też nikogo nie dziwi, bo łatwo je wymówić i zapisać.

Imię nie ma zdrobnień. Nie ma wariantów zapisu na zapas. Nikt nie skróci go do przezwiska. Samira zostaje cała, z miękką końcówką na -a.

W dzienniku szkolnym czyta się je bez potknięcia. Nauczyciel woła i nie musi pytać drugi raz. A znaczenie wciąż wraca do jednego arabskiego słowa: „samar".