Siegfried

Siegfried przyszedł do nas z germańszczyzny. Kryją się w nim dwa dawne słowa: sigu, czyli zwycięstwo, i fridu, czyli pokój. Razem znaczą tyle co zwycięski obrońca, i tak notują je polskie księgi imion. Zwycięstwo i spokój w jednym słowie brzmią jak sprzeczność, ale stare imiona lubiły takie pary.

To imię pachnie niemieckim eposem. Siegfried zabija smoka w „Pieśni o Nibelungach", spisanej około 1200 roku. Potem Ryszard Wagner dał mu całą operę, „Siegfried", pokazaną po raz pierwszy w 1876 roku. Chłopiec z takim imieniem dostaje w spadku bohatera, choć nikt go o to nie pyta.

Nosi je niewielu Polaków. Na formularzu w urzędzie zostaje niemieckie, z tym twardym sig na początku. Nauczyciel przy sprawdzaniu listy zawaha się na sekundę. A druga połowa imienia, fridu, mówi o pokoju, a nie o wojnie.