Sorin

Sorin wyrasta ze słowiańskiego rdzenia, a znaczy tyle co słońce. To proste skojarzenie i od razu wiadomo, o co chodzi. Imię jest krótkie, łatwo je wymówić.

Ludzie noszący Sorina często słyszą pytanie o pochodzenie. Brzmi trochę obco, a jednak swojsko, bo słowiański trzon da się wyczuć. Dla wielu ta bliskość słońca działa jak dobry znak. Nie dorobiło się utartych zdrobnień, więc zwykle zostaje w tej jednej, pełnej formie. Znaczenie trzyma się mocno, nawet gdy sama etymologia się zaciera. Tak wędrują imiona od słońca. Obraz zostaje, a gramatyka blednie.

W szkolnym dzienniku Sorin trafia między starsze słowiańskie imiona a nowsze zapożyczenia. Nauczyciel czyta je i na chwilę się zatrzymuje. Potem pyta, skąd się wzięło.

Odpowiedź jest zawsze ta sama. To słońce.