Shahar

Shahar to po hebrajsku świt. Ta pierwsza jasność, zanim słońce wyjdzie zza horyzontu.

W hebrajskiej Biblii słowo pada u Izajasza, w zwrocie ben shachar, czyli syn świtu. Mowa o gwieździe porannej, tej sprzed samego dnia. Hebrajscy poeci lubili ten moment, bo dobrze się o nim śpiewa. Imię sięga więc bardzo daleko wstecz.

W Izraelu Shahar noszą dziś i dziewczynki, i chłopcy. Trzyma się blisko znaczenia, bo mówi wprost to, co słyszysz: początek dnia.

Po polsku nie dorobiło się zdrobnień. Nie ma Shaharka ani Shasi, a samo imię brzmi obco na naszym uchu. I dobrze, bo przyszło z innego alfabetu. Nad Wisłą prawie się go nie spotka. Ale gdyby padło na liście obecności, w imieniu zabrzmiałby hebrajski świt. Po polsku: świt.