Sava

Sava brzmi po słowiańsku. Ucho łapie „sła-", a stąd blisko do sławy i chwały, tak samo jak w Sławomirze. Polak słyszy więc coś znajomego, słowo o dobrym imieniu.

Ale imię ma i drugą stronę. Najbardziej znany Sawa to serbski święty z przełomu XII i XIII wieku, mnich urodzony jako Rastko Nemanjić. Swoje zakonne imię wziął od aramejskiego Sabbasa, a to znaczy „starzec" albo „starszy". Stąd w imieniu pojawia się sens starszyzny. Nie z samego dźwięku, tylko z kościelnej tradycji.

Tę samą nazwę nosi rzeka. Sawa płynie ze Słowenii i wpada do Dunaju pod Belgradem.

Więc w jednym krótkim imieniu spotykają się dwa tropy: słowiańska sława i chwała oraz pożyczony od Sabbasa starzec.