Roger

Roger wyrósł z germańskiego imienia Hrodgar. Pierwszy człon, hrod, znaczył sławę, drugi, ger, oznaczał włócznię. Razem dają to, co czytamy dziś: „sławna włócznia". Nosili je wojownicy, a ich imię biegło przed nimi na pole.

Do Anglii i Francji trafiło z Normanami po roku 1066 i tam zostało. Znaczenie nie zmieniło się po drodze. Roger z Sycylii rządził wyspą w jedenastym wieku. Roger Bacon, angielski mnich i uczony z trzynastego wieku, dodał imieniu ton książkowy, bo pisał o nauce i eksperymencie.

W polskiej klasie Roger brzmi obco, ale spokojnie. Nie ma zdrobnień. Nie chowa się za żadną łagodniejszą formą, dlatego zostaje takie, jakie jest. W urzędzie wpisują je bez polskiej końcówki, po prostu Roger. Chłopiec z tym imieniem trzyma dawne znaczenie, choćby o nim nie wiedział: sławę i włócznię.