Rena

Rena wyrasta z hebrajskiego. To imię krótkie, twarde w wymowie, łatwo je zawołać przez podwórko czy salę lekcyjną. W hebrajskim blisko niego stoi rina, czyli śpiew albo radosny okrzyk. Nie ma tu jeszcze mowy o odrodzeniu.

Ale znaczenie, jakie Polacy zwykle podają, przychodzi skądinąd. Rena idzie w parze z Renatą, swoją pełniejszą odmianą, a to Renata tłumaczy się jako odrodzona. Ten sens narodził się później, bo wiąże się z łacińskim renata, nie z hebrajskim rdzeniem. Dlatego jedno imię trzyma dwie różne linie pochodzenia.

Krótkie imię, długa historia.

Dziewczynka podpisana Rena często spotyka Renatę tego samego dnia, na kartce z życzeniami albo w papierach w urzędzie. W metryce częściej i tak zapiszą Renatę. I to zostaje: hebrajski początek oraz odrodzona, znaczenie dopisane z boku.