Qi

Qi pochodzi z chińskiego słowa 氣 i znaczy dokładnie tyle: energia życiowa. To nie jest imię z łaciny ani ze słowiańskich rdzeni. Rośnie z zupełnie innego gruntu.

W medycynie chińskiej i w myśli taoistycznej qi to oddech, który ożywia ciało. Dawny znak łączył parę unoszącą się nad garnkiem z ziarnem ryżu, bo energia bierze się z jedzenia i z powietrza. Proste i konkretne.

To imię w Polsce stoi samo. Nie ma zdrobnień, nie ma wersji męskiej ani żeńskiej, nie ma czego skracać. Zostają dwie litery i już.

Wyobraź sobie nauczyciela z dziennikiem. Zatrzymuje się przy tym wpisie, bo nie wie, jak przeczytać. Brzmi bliżej „czi" niż podpowiada zapis. Urzędnik na formularzu pyta drugi raz o wymowę, a potem wpisuje krótkie qi bez trudu. I tyle w nim treści, ile w chińskim słowie od wieków: energia życiowa.