Nur

Nur znaczy światło. Krótko i jasno. Słownik przypisuje mu słowiański rodowód, ale samo brzmienie prowadzi gdzie indziej, ku arabskiemu i tureckiemu, bo tam „nur" to właśnie światło.

W arabskim to słowo dało tytuł 24 surze Koranu, An-Nur, czyli „światłość". Tureckie rodziny nadają je od pokoleń, czasem osobno, czasem w połączeniu z innym imieniem. Nur nie ma zdrobnień ani wariantów. Zostaje takie, jakie jest, jedna sylaba.

W Polsce brzmi obco i znajomo naraz. Twarde n na początku, otwarte u w środku. Wymawia się je tak samo w Stambule i w Krakowie, bo litery zostają te same.

W dzienniku lekcyjnym mieści się bez trudu. Na formularzu w urzędzie zajmuje jedno pole. A znaczenie trzyma się blisko liter, po polsku po prostu światło.