Namir

Namir brzmi swojsko, choć taki nie jest. Końcówka przypomina Kazimierza albo Sławomira, a po staropolsku „-mir" znaczył pokój. Dlatego niejeden Polak słyszy w tym imieniu spokój, choć nic go z polszczyzną nie łączy.

Bo korzeń leży gdzie indziej. Namir wyrósł z hebrajskiego, gdzie „namer" to lampart. To samo zwierzę siedzi w arabskim „namir", czyli lampart albo tygrys. Skojarzenie z drapieżnikiem przyszło z dwóch stron naraz, a sens pokoju doczepił się później, przez sam dźwięk. W Polsce imię jest raczej rzadkie, więc każdy Namir nosi je po swojemu.

Imię jest krótkie. Nie ma zdrobnień ani wariantów, zostaje samo Namir. W szkolnym dzienniku mieści się bez trudu, a na formularzu w urzędzie nikt nie prosi, żeby literować je dwa razy. Zostają cztery litery, hebrajski lampart i polskie echo pokoju.