Marvin

Marvin wyrósł z germańskich słów. Jedno znaczyło „sławny", drugie „przyjaciel". Razem dawały imię dla kogoś, kogo lubią i znają. Po polsku brzmi to prosto: sławny przyjaciel.

Do angielszczyzny imię weszło dawno i tam się zadomowiło. Anglicy nosili je długo, a w dwudziestym wieku rozsławił je Marvin Gaye, amerykański piosenkarz. Gaye śpiewał soul, a jego płyty znają do dziś. Dzięki niemu imię usłyszał cały świat.

W Polsce Marvin to gość z zewnątrz. Pojawia się rzadko, zwykle u rodziców, którym podoba się angielskie brzmienie. Nie dorobił się polskiego zdrobnienia ani własnych imienin. W dzienniku klasowym wygląda obco, bo nikt go nie spolszczył. Wpisują go tak, jak brzmi po angielsku.

Ale sens trzyma się mocno. Dwa germańskie słowa wciąż widać pod pisownią: sława i przyjaźń.