Martyn

Martyn wywodzi się z łacińskiego Martinus, a to imię powstało od Marsa, rzymskiego boga wojny. Stąd jego znaczenie: należący do marsa, wojownik. Ta sama łacińska podstawa dała polskie Marcin, bliskiego krewniaka z kalendarza imienin.

Imię dobrze czuje się po ukraińsku. Za wschodnią granicą Martyn brzmi swojsko i nosi je wielu mężczyzn. Łacina dała żołnierza, a słowiańska mowa dała mu dom.

Wyobraź sobie dziennik w polskiej klasie i nauczycielkę, która czyta nazwiska, aż dojdzie do Martyna. Imię zaczyna się twardo, a kończy miękko. Nie krzyczy o sile, ale ją sugeruje. Pod pierwszą sylabą siedzi Mars, bóg wojny, a za nim stary obraz wojownika.