Malika

Malika brzmi po arabsku, ale jej korzeń jest starszy niż arabski. To semickie m-l-k, te same trzy spółgłoski, co w hebrajskim malka, czyli królowa. Arabski wziął to słowo i zrobił z niego malikę, kobietę rządzącą samodzielnie, a nie z czyjegoś nadania.

Znaczenie jest proste. Malika to królowa, władczyni. Imię mówi wprost, kim ma być dziewczynka, i nie chowa tego za zdrobnieniem. Bo polszczyzna zdrobnienia tu nie dorobiła. Żadnej Maliczki, żadnej Malci.

W hebrajskiej tradycji ten sam rdzeń wraca w nazwie malka, gdy szabat wita się jak królowę w piątkowy wieczór. Malika stoi więc w niezłym towarzystwie.

W polskiej klasie imię stanie obok Zuzanny i Poli. Nauczyciel przeczyta cztery sylaby bez zająknięcia, a dziennik zapisze je w całości. Malika, królowa.