Linas

Linas przyszedł z Litwy. Po litewsku „linas" to len, ta sama roślina, którą u nas sieją na włókno i olej. Kwitnie na niebiesko, nisko nad ziemią. Z lnu robi się nici, płótno i olej lniany.

Imię trzyma się tej rośliny i nie chowa jej za świętym ani za królem. Litwini nadają je chłopcom od pokoleń. Krótkie, twarde, bez zdrobnień. Jedno słowo.

Bywa, że Linasa myli się z greckim Linusem. To wygodne skojarzenie, ale nikt go nie udowodnił, więc lepiej zostać przy litewskim rzeczowniku i niebieskim polu lnu. W polskiej klasie takie imię brzmi z lekka obco, bałtycki gość obok Kacpra i Szymona. Bliżej granicy z Litwą mniej dziwi.

A znaczenie wraca tam, skąd wyszło. Do lnu, rośliny na płótno.