Linda

Linda ma germańskie korzenie. Dawny człon lind znaczył tyle co miękki, giętki, delikatny. Tym samym słowem nazywano lipę, bo jej drewno łatwo się gięło i dobrze poddawało dłutu.

Przez długi czas Linda chowała się w dłuższych imionach, choćby w Belindzie. Dopiero w krajach angielskich usamodzielniła się i zaczęła żyć osobno. Wtedy doszło drugie znaczenie. Hiszpanie i Włosi słyszeli w niej swoje linda, czyli piękna, i ta myśl już została. Dlatego imię łączy dwa sensy: dawną miękkość i późniejszą urodę.

W polskiej klasie Linda brzmi krótko i prosto. Nauczyciel odczyta ją z dziennika bez wahania. Nie ma własnych zdrobnień, a i tak dobrze się nosi. A cokolwiek do niej z czasem dołożono, najstarszy sens brzmi tak samo: miękka, delikatna.