Kalista

Kalista wyrasta z greki. Stoi za nią kallistos, czyli najpiękniejsza, a jeszcze głębiej kallos, po grecku piękno. Zwykły przymiotnik powie o kimś, że jest piękny. Ta forma idzie dalej i sięga po sam szczyt, po stopień najwyższy.

Znaczenie leży tu na wierzchu. Po polsku imię czyta się jak najpiękniejsza i tyle. Dziewczynka nie musi go sobie tłumaczyć, bo rozumie od razu. Polska pisownia trzyma się prosto, przez k i bez żadnych pułapek, więc dziecko szybko zapisze je samo.

W dzienniku, gdzieś między Karoliną a Katarzyną, Kalista brzmi inaczej. Jest krótsza w wymowie, ale starsza w rodowodzie. Grecy mówili tak o tym, co najładniejsze ze wszystkiego. Cokolwiek do imienia z czasem przylgnie, na dnie zostaje kallos, piękno.