Kaj

Kaj brzmi krótko. Jedna sylaba, nic się w niej nie chowa. Kojarzymy go ze Skandynawią, bo w Danii i Szwecji nosili go chłopcy od dawna. Ale korzeń sięga słowiańskiej ziemi, a znaczenie idzie w dwie strony: wojownik i ten, kto strzeże ziemi.

U Andersena, w „Królowej Śniegu" z 1844 roku, tak właśnie nazywa się chłopiec, któremu serce zamienia się w lód. W polskich przekładach spotkamy Kaia albo Kaya, tuż obok naszego Kaja.

Po polsku dochodzi jeszcze jeden odcień. Kaj to nie sam wojownik. To też ktoś radosny, komu od wejścia dobrze z ludźmi. W szkolnym dzienniku takie imię od razu rzuca się w oczy, bo jedno na całą klasę.

Zdrobnień nie ma. Nie ma dłuższej wersji, do której się dorasta. Kaj zostaje Kajem, a w tym krótkim imieniu mieszka i wojownik, i ktoś radosny.