Kostas

Kostas przyszedł z greki. To skrócona, domowa wersja imienia Konstantinos, po polsku Konstantyn. Grecy od dawna ścinają długie imię chrzcielne do tej krótszej formy. Wołają tak w domu, na podwórku, w szkole. A pod spodem siedzi łacińskie constans, czyli stały i niezmienny.

To znaczenie mówi o charakterze, nie o nastroju. Kostas to ktoś, kto trwa przy swoim. Kto raz wybrał drogę i z niej nie schodzi. Takie imię obiecuje niewiele słowami, a dużo postawą. Nic więcej nie trzeba.

W polskim dzienniku Kostas stanie trochę z boku, między Kacprem a Krzysztofem. Brzmi z grecka, ale czyta się go łatwo i nikt nie musi pytać, jak zapisać. Pełna forma to Konstantyn, krótka gubi litery, ale nie gubi sensu. Powiedz Kostas, a powiesz: stały.