Joy

Joy to po prostu radość. Łacińskie gaudium znaczyło uciecha, zadowolenie, a czasownik gaudere to cieszyć się. Przez starofrancuskie joie słowo trafiło do angielskiego i najpierw nazywało uczucie, dopiero potem człowieka.

Anglicy zaczęli nadawać je dzieciom w siedemnastym wieku. Purytanie lubili imiona wzięte ze zwykłych słów, od cnót i dobrych uczuć. Joy pasowało do tego zwyczaju, bo mówiło wprost, o co chodzi. I do dziś trzyma się tego samego znaczenia, każdy je od razu rozumie.

Nie ma zdrobnień ani wariantów. Imię brzmi tak krótko, jak wygląda. W Polsce trafia się rzadko, brzmi z angielska i nie ma go w kościelnym kalendarzu, więc imienin się nie obchodzi. Dziewczynka o takim imieniu tłumaczy je koleżankom jednym słowem. Radość.