Jaryna

Jaryna przyszła do nas z Ukrainy. To tamtejsza wersja imienia Irena, a korzeń sięga greckiego słowa eirene, czyli pokój. Grecy nazwali tak boginię zgody. Więc najstarszy sens Jaryny to spokój.

Ale polskie ucho słyszy tu co innego. Jasna, promienna. Ten odcień doczepił się do imienia później, bo samo brzmienie go podpowiada. Iryna to ukraiński zapis, Irena polski, a Jaryna trzyma się blisko obu. Dwa znaczenia spotykają się w jednym krótkim słowie.

Jaryna nie ma zdrobnień ani męskiego odpowiednika. Stoi sama.

Wyobraź sobie dziennik w polskiej szkole. Jaryna siedzi kilka linijek od Ireny, obie wyrosły z tego samego greckiego pnia. Własnych imienin Jaryna nie dostała, więc świętuje razem z Ireną. Dziewczynka wpisuje imię do formularza w urzędzie i patrzy, jak litery układają się inaczej niż u koleżanek. A pod każdą pisownią czeka to samo słowo, eirene, pokój.