Janis

Imię janis wyrasta z greckiego Ioannes. Ta forma poniosła dalej starsze hebrajskie Jochanan i rozeszła się po Europie. Znaczenie zostało proste: bóg jest łaskawy. Łaska znaczy tu dar, coś danego za darmo, a nie zapracowanego. Takie rozumienie szło za imieniem od dawna.

Ten sam rdzeń dał w krajach bałtyckich imię Jānis. Na Łotwie nosi je tylu ludzi, że letnie święto przesilenia nazwali po prostu Jāņi. A po polsku ten sam pień urósł inaczej i wyszedł z niego Jan. Dwa imiona, jeden grecki korzeń.

Bo janis brzmi u nas obco. W dzienniku szkolnym stanęłoby osobno, kilka linijek od Jana, choć dzieli z nim początek. Można je wpisać na urzędowym formularzu, a i tak nikt nie odgadnie, jak jest stare. A ono wciąż mówi to samo: bóg jest łaskawy.