Iulian

Iulian wyrósł z łaciny, z rodowego miana Iulius. Rzymianie nosili je długo, zanim ktokolwiek pomyślał o nim jak o imieniu. Ten sam Iulius dał nazwę kalendarzowi juliańskiemu, temu od Juliusza Cezara. Później „iulianus" zaczęto czytać jako kogoś z tego rodu, a przy okazji jako kogoś młodego. Po polsku mówimy krótko: młody.

U nas częściej usłyszysz wariant Julian. Iulian brzmi bardziej z południa, po rumuńsku, bo tam ta forma trzyma się mocno do dziś. Obok niego stoi żeńska Julianna. Dzieli z Iulianem ten sam łaciński korzeń i to samo krótkie znaczenie.

Nauczyciel czyta listę obecności w szkole. Julian odzywa się pierwszy, Julianna kilka nazwisk dalej. Oboje prowadzą do jednego słowa sprzed wieków. I do jednego sensu: młody.