Ignacio

Ignacio to hiszpańska wersja łacińskiego Ignatiusa. Rzymianie nosili to imię, zanim trafiło do Hiszpanii. Skąd wzięło się naprawdę, nie wiadomo do końca. Ludzie skojarzyli je z łacińskim ignis, czyli ogniem, i tak przylgnęło do niego znaczenie ogniste, płomienne. To skojarzenie doszło później, ale zostało. I to ono tłumaczy, dlaczego przy tym imieniu w książce z imionami stoi ognisty, płomienny.

Najsłynniejszy Ignacio urodził się w kraju Basków w 1491 roku. To Ignacy Loyola, założyciel jezuitów. Podpisywał się najpierw Íñigo, potem po łacinie Ignatius, a jego zakon rozniósł to imię po świecie. W Hiszpanii i Ameryce Łacińskiej Ignacio wciąż dobrze się trzyma.

W Polsce mówimy Ignacy, a Ignacio brzmi jak hiszpański kuzyn tego imienia. Możesz je spotkać w dzienniku szkolnym albo na formularzu w urzędzie. Ciepłe i obce naraz. Znaczenie zostaje proste: ogień.