Hiacenta

Hiacenta przyszła do nas z greki. Źródłem jest hyakinthos, czyli kwiat hiacynt, a po łacinie roślina to hyacinthus i tak nazywa się do dziś. Znaczenie leży więc na wierzchu.

W greckim micie Hiakintos był młodzieńcem, którego pokochał Apollo. Bóg zabił go przypadkiem, a z krwi wyrósł kwiat. Do Polski ta opowieść dotarła przez łacinę i kalendarz świętych. Męski Hyacinthus zmienił się u nas w swojskiego Jacka, ale Hiacenta została przy dawnym, książkowym brzmieniu. Ten Jacek to Jacek Odrowąż, trzynastowieczny dominikanin i polski święty.

Obok niej stoi wariant hiacynta i męska forma hiacynt. Hiacenta i hiacynta różnią się tylko końcówką. Jedna dziewczynka, jeden chłopiec, a kwiat ten sam.

Dziś to imię spotkasz rzadko. W szkolnym dzienniku zabrzmiałoby poważnie, trochę z innej epoki. Ale mówi wprost, co znaczy. Hiacenta to hiacynt.