Guido

Guido brzmi z włoska i tak też się je czyta. Forma jest łacińska, ale rdzeń sięga starego słowa na las, drzewa, zarośla. To jest najstarsze dno tego imienia.

Polski czytelnik często spotka przy nim jedno słowo: „przewodnik". Sens dorobił się później, bo Włosi mają czasownik guidare, czyli prowadzić. Więc obok lasu wyrósł ktoś, kto prowadzi i wskazuje drogę. Jedno imię trzyma naraz dwie rzeczy, a rdzeń i tak został przy lesie.

Włochy dały temu imieniu twarze. Guido z Arezzo, benedyktyński mnich sprzed tysiąca lat, ułożył nuty na liniach i dał Europie zapis muzyki. To on ponazywał nuty sylabami, jak re i mi. Później malował Guido Reni z Bolonii. W polskiej klasie takie imię od razu słychać. Brzmi z południa, a pod spodem wciąż znaczy las.