Faust

Faust to imię prosto z łaciny. Przymiotnik faustus znaczył pomyślny, szczęśliwy, a dla Rzymian brzmiał też jak dobra wróżba. Słowo wyrosło z favere, czyli sprzyjać. Nadawali go jako przydomek. Syn dyktatora Sulli nosił imię Faustus Cornelius Sulla, a sam ojciec kazał mówić o sobie Felix, czyli „szczęśliwy". Dwa słowa o tym samym, w jednej rodzinie.

Dziś nadaje się je u nas rzadko. Brzmi poważnie, prawie surowo. W metryce wygląda niemal jak wyjęte z podręcznika o starożytnym Rzymie. Wielu skojarzy Fausta najpierw z bohaterem Goethego, uczonym, co podpisał pakt z diabłem. Imię obiecuje szczęście, a historia daje zgubę. Ładny paradoks.

Na liście obecności takie imię od razu zwraca uwagę. Nauczyciel zawiesza głos, zanim je przeczyta. Ale sens pod spodem zostaje prosty: szczęśliwy, pomyślny.