Fabrizio

Fabrizio przyszło z łaciny. Stoi za nim słowo faber, czyli rzemieślnik, człowiek robiący coś rękami z twardego materiału. Od tego samego korzenia wyrosło rzymskie nazwisko Fabricius, a dopiero później imię.

Nosił je Gajusz Fabrycjusz, rzymski konsul sprzed ponad dwóch tysięcy lat. Zapamiętano go za to, że odprawił posłów z łapówką i nie wziął nic. Nazwisko przetrwało dłużej niż ród, a Włosi noszą imię do dziś.

W Polsce brzmi obco i od razu słychać, że przyjechało z południa. Nie ma polskiego zdrobnienia, nie ma swojskiej wersji. W dzienniku szkolnym rzuca się w oczy między Kacprami a Wojtkami, a na formularzu w urzędzie trzeba je przeliterować. Ale trzyma pełny kształt i nie daje się spolszczyć.

Zostaje Fabrizio i już. Rzemieślnik, rękodzielnik, ktoś kto umie zrobić rzecz porządnie.