Fortunat

Fortunat wziął się wprost z łaciny. Przymiotnik fortunatus znaczył szczęśliwy, obdarzony pomyślnością, a wyrósł z fortuna, czyli losu i szczęścia. Kogo tak nazwano, tego los już wyróżnił.

Imię ma mocne towarzystwo. Wenancjusz Fortunatus, poeta i biskup Poitiers z szóstego wieku, pisał łacińskie hymny, które kościoły śpiewają do dziś. W dawnych kalendarzach znajdziesz męczenników o tym imieniu i tak Fortunat trafił do polszczyzny przez Kościół. Obok stoi żeńska Fortunata, ten sam rdzeń, ta sama zapowiedź pomyślności.

W dzienniku szkolnym takie imię od razu zwraca uwagę. Brzmi jak dobra wróżba. Fortunat to po prostu szczęśliwy, a w środku wciąż siedzi łacińska fortuna.