Feliks

Feliks wziął się z łaciny. Rzymskie felix znaczyło szczęśliwy i pomyślny, a mówiono tak o kimś, komu dobrze się wiedzie. Rzymianie dawali to imię jak dobrą wróżbę i tak już zostało. Sens trzymał się mocno i dotrwał do polszczyzny.

Po polsku nic się nie zmieniło. Feliks to szczęściarz. Zdrobniale mówimy Fela, a żeńska wersja to Felicja. Fela brzmi swojsko, po domowemu. Nosili je prawdziwi ludzie, choćby kompozytor Feliks Nowowiejski (1877–1946), autor muzyki do „Roty". Świętych o tym imieniu było w kościele sporo, dlatego Feliks ma swoje imieniny.

Przeczytaj listę obecności w polskiej szkole, a imię wciąż się trafi. Częściej Feliks niż Felicja, ale obie formy żyją. Nie brzmi staro. Trzyma się blisko łacińskiego felix i mówi to samo, że nosi je szczęściarz.