Ewarysta

„Ewarysta" wywodzi się z greki. Stoi za nią słowo euarestos, czyli ktoś miły, przyjemny dla innych. Rdzeń składa się z eu, czyli dobrze, i części od czasownika areskein, czyli podobać się. Znaczenie leży więc na wierzchu: bardzo miły, przyjemny. To rzadki przypadek, gdy imię tłumaczy się samo.

Męski odpowiednik nosił wczesny biskup Rzymu, Ewaryst. Jego wspomnienie wypada 26 października. Żeńska Ewarysta powstała z tego samego greckiego przymiotnika.

W Polsce imię pojawia się rzadko. W klasowym dzienniku stoi zwykle samo, bo drugiej Ewarysty w sali raczej nie ma. I to nie brzmi jak brak. Grecki przymiotnik nie mówił o urodzie ani o majątku. Mówił o tym, jak ktoś działa na ludzi wokół. Że dobrze się z kimś przebywa, że budzi sympatię. Tyle zostało w imieniu: przyjemny.