Enver

Enver przyszedł do nas z tureckiego, a znaczy tyle co świetlisty, lśniący. Sama forma sięga arabskiego anwar, czyli tego, który świeci najjaśniej. Po polsku brzmi obco, ale czyta się go bez potknięcia. Dwie sylaby i już.

W historii nosili je ludzie głośni. Enver Pasza dowodził armią osmańską w pierwszej wojnie światowej i pomógł wciągnąć imperium w tę wojnę. Enver Hodża rządził Albanią prawie pół wieku, i to twardą ręką. Imię mówi o świetle, a ci dwaj świetliści nie byli. Znaczenie zostaje przy imieniu, nawet gdy życie mu przeczy.

Nad Wisłą Enver nie ma imienin ani zdrobnienia. Nie znajdziesz go w kościelnym kalendarzu. Dziecko z takim imieniem od razu wyróżnia się w dzienniku, bo nauczyciel czyta je raz i zapamiętuje. Zostaje samo, bez wariantów i bez polskiej wersji. I dalej znaczy jasny.