Evan

Evan to imię, które w Polsce brzmi obco, choć jego korzeń znamy dobrze. Przyszło z Walii, gdzie tak zapisywano imię Ifan, a to była miejscowa wersja Jana. Cofnij się dalej, a dojdziesz do greckiego Ioannes, a jeszcze głębiej do hebrajskiego Jochanana. Stąd bierze się znaczenie „łaska boża". W Polsce prawie się go nie spotyka.

Po polsku Evan nie ma zdrobnień ani wariantów. Nie powiemy Evanek ani Evuś. Zostaje takie, jakie jest, i jest w tym trochę uporu. To samo znaczenie mają Jan, angielski John i francuski Jean, bo wszystkie wyrastają z jednego pnia. Ale Jan ma swoje imieniny i całe pokolenia noszących, a Evan nie znajdzie w polskim kalendarzu ani jednego dnia.

Dziś chłopiec o tym imieniu trafia czasem na listę w szkolnym dzienniku, gdzieś między Kacprem a Szymonem. Nauczyciel przy sprawdzaniu obecności zawaha się na moment. Kto zajrzy głębiej, znajdzie tam grecki Ioannes i dawną treść „łaska boża".