Erkin

„Erkin" przyszedł do nas z języków tureckich. Rdzeń „erk" znaczy tam siłę i wolę, a od niego powstało słowo o znaczeniu wolny, niezależny. Nie ma tu legendy, jest konkretne słowo. Imię i przymiotnik to jedno.

W Turcji i Azji Środkowej „erkin" nadal działa jak zwykłe słowo. Ktoś nosi je jako imię, a ktoś inny wtrąci je w rozmowie o swobodzie. Takie podwójne życie słowa jest w tureckim całkiem naturalne. Cecha staje się człowiekiem, i nikogo to nie dziwi.

Nad Wisłą imię brzmi obco i nie ma swojego dnia w kalendarzu. W dzienniku szkolnym stanęłoby gdzieś obok Kacpra i Julki. Urząd zapisze je bez zdrobnienia, bo Erkin chodzi bez wariantów. Nie dorobił się w polszczyźnie żadnej pieszczotliwej formy.

Znaczenie zostaje proste. Wolny, niezależny, od tureckiego „erk", czyli siła i wola.