Erika

Erika ma korzenie germańskie, a najczęściej wywodzi się od staronordyckiego Eiríkr. W środku kryją się dwa słowa: „ei", czyli wieczny, i „ríkr", czyli władca. Razem dają znaczenie, które zostało przy imieniu do dziś: wieczysta władczyni.

To mocne imię jak na dziecko.

Po polsku łatwo je odmienić i zapisać. Obok Eriki spotkasz wariant Eryka, z rodzimym k zamiast obcego c. Jest też męski brat, Eryk, i on nosi te same stare cząstki. W Skandynawii Eiríkr należał najpierw do królów i osadników, dopiero potem zmiękł w imię dla dziewczynek, więc ten ton rozkazu nie jest doklejony na siłę. Naprawdę tam siedzi.

Wyobraź sobie dziennik lekcyjny we wrześniu. Nauczycielka czyta nazwisko, dziewczynka podnosi rękę, a przy imieniu stoi Erika albo Eryka. Nikt się nie zastanawia, bo obie formy brzmią swojsko. I dobrze, bo za nimi stoi ten sam sens: wieczysta władczyni, siostra Eryka.