Eleanor

Eleonora przyszła do nas z greckich słów o słońcu i pochodni. Stąd bierze się myśl o świetle. Imię krążyło po francuskich i łacińskich dworach, zanim na dobre weszło do polskich metryk.

Najgłośniejsza dawna Eleonora to Eleonora Akwitańska, królowa Francji, a potem Anglii. Żyła w dwunastym wieku i dożyła sędziwych lat. Jej imię rozeszło się po całej Europie i wracało w nowych pokoleniach.

Z czasem ktoś związał Eleonorę z odczytaniem „bóg moim światłem". To sens dołożony później, bo pierwsze były greckie słowa o blasku. Ale interpretacja się przyjęła i trzyma do dziś.

Od Eleonory odrywa się Nora. Krótka, samodzielna, dobrze brzmi w przedszkolu. Nora trafia dziś do metryk częściej niż pełna Eleonora. Na liście obecności obie siadają obok siebie. Obie prowadzą do tego samego greckiego światła.