Detlef

Detlef przyszedł z germańskiej północy, z okolic, gdzie mówiono dolnoniemieckim. Zbudowano go z dwóch starych słów. Pierwsze to thiod, czyli „lud", drugie to laf albo leiba, czyli „dziedzic" lub „ten, kto zostaje". Razem dają sens: po polsku „dziedzictwo ludu".

Nosili go ludzie, których da się sprawdzić. Detlev von Liliencron, niemiecki poeta z lat 1844–1909, pisał swoje imię przez v. Detlef Schrempf, urodzony w Leverkusen w 1963 roku, wniósł wersję przez f na amerykańskie boiska. Pisownia się waha, ale dwie sylaby trzymają dolnoniemiecki kształt.

W polskiej klasie Detlef od razu rzuca się w oczy. Nie ma zdrobnienia, nie ma żeńskiego odpowiednika. Stoi sam, bez ozdób, jakie zbiera wiele imion. I właśnie to zostaje: dawne znaczenie bez retuszu. Dziedzic i lud, z którego wyszedł.