Didier

Didier wywodzi się z łacińskiego Desiderius. U podstawy leży desiderium, czyli pragnienie albo tęsknota za czymś. Po polsku znaczy to upragniony, pożądany.

Francuzi przejęli łacinę i skrócili ją do jednego, miękkiego słowa. Didier to imię na wskroś francuskie. Nie dorobiło się zdrobnień ani żeńskiej wersji, dlatego pojawia się zawsze w całości. Chłopiec zapisany w dzienniku jako Didier zostaje po prostu Didierem.

Trzymało się blisko kościoła. Didier z Cahors był biskupem w siódmym wieku, a jego imię przypominało o dawnym Desideriusie długo po tym, jak łacina zeszła z ust. Desiderius nazywał się też ostatni król Longobardów, a Karol Wielki pozbawił go tronu w 774 roku.

Sens jest zaskakująco prosty. Najpierw desiderium nazywało życzenie, a dopiero potem człowieka. I to życzenie zostało: Didier znaczy upragniony.