Dana

Dana wyrasta ze słowiańskiego pnia. U nas bywa skróconą formą imion, w których siedzi dawne słowo na Boga. Stąd blisko jej do Bogdany, choć sama radzi sobie bez tego dłuższego oparcia.

Znaczenie, które do niej przylgnęło, brzmi „bóg moim sędzią". To zdanie należy właściwie do Daniela, imienia hebrajskiego. Dana wzięła je później, bo oba imiona zaczęły chodzić parami. I tak słowiańskie imię nosi zdanie z zupełnie innego języka.

Dobrze jej z tym. Kojarzy się też arabsko i żydowsku, więc w jednym krótkim słowie mieszczą się różne strony świata.

Wyobraź sobie dziennik w podstawówce. Nauczycielka czyta listę i dochodzi do Dany. Trzy litery. Nic tu nie skrócisz, nic nie dodasz. Imię wchodzi w całości, bez zdrobnień i wariantów. I zostaje przy swoim: bóg moim sędzią.