Dagny

Dagny przyszło do nas ze staronordyckiego. Składa się z dwóch germańskich słów: dagr, czyli dzień, i nýr, czyli nowy. Stąd znaczenie, które trzyma się imienia do dziś. Nowy dzień. Brzmi skandynawsko i długo poza północą Europy prawie się nie pojawiało.

Do Polski imię dotarło przez jedną osobę. Dagny Juel, norweska pisarka, wyszła w 1893 roku za Stanisława Przybyszewskiego. Pozowała Edvardowi Munchowi, obracała się w kręgach artystów Berlina i Krakowa, a zginęła w Tbilisi w 1901 roku. To małżeństwo wprowadziło imię wprost do polskiej literatury.

Wcześniej sięgnął po nie Henryk Ibsen. W sztuce z 1855 roku dał imię Dagny jednej z głównych bohaterek, a to umocniło je na północy.

Dla polskiego rodzica brzmi wciąż obco. Na liście w klasie prawie się go nie spotka. Ale sens da się odczytać spod pisowni, bo w tych dwóch słowach kryje się jeden dzień, i to nowy.