Christa

Christa wyrasta z greckiego Christos, czyli „namaszczony". To samo słowo dało imię Chrystusa. Niemcy zrobili z niego żeńskie imię i tak Christa trafiła do metryk jako znak chrześcijańskiej wiary.

Po polsku tłumaczymy je jako „namaszczona, wybrana przez Boga". Imię mówi więc o wybraniu, zanim powie cokolwiek o samej dziewczynce. Krótkie, bez zdrobnień. Nie dorobiło się ani własnego spieszczenia, ani męskiego odpowiednika.

W Polsce Christa brzmi z niemiecka. W dzienniku szkolnym stoi obok Kasi i Zosi trochę jak gość z innej strony. Ale jej grecki rdzeń jest starszy i od polskiego, i od niemieckiego.

Sens „wybrana przez Boga" doczepił się później, bo najpierw Christos znaczyło po prostu „posmarowany olejem". Tak namaszczano króla albo kapłana. Ta dawna, całkiem dotykalna czynność siedzi pod imieniem Christa do dziś.