Brandon

Brandon przyszedł do nas z angielskiego, choć korzeń ma germański. Po staroangielsku brōm to janowiec, krzew o żółtych kwiatach, a dūn to wzgórze. Więc kiedyś Brandon znaczył wzgórze porośnięte janowcem. Najpierw była to nazwa miejsca, potem nazwisko, a na końcu imię.

Po polsku doczepiła się druga treść: miecz i płomień. Ten sens przyszedł później, ze staronordyckiego brandr, czyli ostrze albo ogień. Brzmi znajomo, a wyrasta z całkiem innego korzenia.

W polskiej klasie Brandon stoi w dzienniku obok Antka i Szymona. Do Polski trafił niedawno. W kalendarzu nie ma swoich imienin, bo nie stoi za nim żaden święty. Przyszedł raczej przez kino i muzykę niż przez kościół. Ale wciąż prowadzi do tego samego wzgórza z janowcem.